سگ, نژادها

معرفی نژاد سگ: ژرمن شپرد

معرفی نژاد سگ: ژرمن شپرد

ژرمن شپرد (German Shepherd) یکی از محبوب‌ترین نژادهای سگ در جهان است  و این موضوع دلایل موجهی دارد: ژرمن شپردها باهوش‌اند و سگ‌های کاری فوق‌العاده‌ای‌اند. شجاعت و ازخودگذشتگی‌شان نظیر ندارد. بسیار تطبیق‌پذیرند و همه‌جور کاری که برایش تعلیم ببینند، از دست‌شان برمی‌آید: راهنمایی و کمک معلولان، خطمات نظامی و پلیس، جستجو و نجات، شناسایی موادمخدر، چوپانی و مهم‌تر از همه‌ی این‌ها همراه و همدمی وفادارند.

ویژگی‌های عمومی

 width=

 width=  width=

 width=  width=  width=

بررسی بیشتر ژرمن شپردها

ژرمن شپرد که در بریتانیا  و بخش‌هایی از اروپا به نام آلساتیان (Alsatian) شناخته می‌شود، جزو ده نژاد سگ محبوب در دنیاست.

بخشی از این محبوبیت به‌خاطر توله‌سگی از این نژاد است که در پایان جنگ جهانی اول، سرجوخه لی دونکان آن را از فرانسه به لس‌آنجلس برد، آنجا به او آموزش داد، و او را به یکی از محبوب‌ترین چهره‌های سینمایی تبدیل کرد. نام این سگ رین‌تین‌تین بود و در ده‌ها فیلم سینمایی بازی کرد. محبوبیت او تاحدی بود که در یک هفته ده‌هزار نامه از طرفدارانش دریافت کرد.

ژرمن‌شپردها شغل‌های دیگری هم به‌جز هنرپیشگی انجام داده‌اند: هدایت افراد نابینا، تعقیب مجرمان، پیدا کردن موادمخدر از طریق بویایی، خدمات نظامی، سر زدن به بیمارها و چوپانی ازجمله کارهایی که این سگ همه‌فن‌حریف انجام می‌دهد.

بااین‌که ژرمن شپردها خصوصیات فوق‌العاده‌ای دارند اما نگه داشتن‌شان کار هر کسی نیست. آن‌ها بسیار پرانرژی‌‌اند که نیاز به فعالیت و ورزش زیادی دارد. بدون فعالیت جسمی، خیلی زود خسته و بی‌حوصله می‌شوند و رفتارهای آزاردهنده‌ای مثل واق‌واق کردن و جویدن چیزها از آن‌ها سر می‌زند.

همچنین این نژاد جزو نژادهایی که با همه رفتار دوستانه دارند نیست و طبیعتی سوء‌ظنی دارند و همین باعث می‌شود نگهبان‌های بسیار خوبی باشند اما سگ خانواده‌ی خوبی برای خوشامدگویی به مهمان‌ها نیست. بااین‌حال، اگر از تولگی در معرض آدم‌ها و موقعیت‌های مختلف زیادی قرار گیرند، می‌توانند یاد بگیرند که آدم‌ها و شرایط جدید به‌خوبی برخورد کنند.

اگر قصد خرید توله‌ی ژرمن‌شپرد دارید، باید بدانید که بین نژاد آلمانی و آمریکایی این سگ تفاوت وجود دارد. پرورش‌دهنده‌های آمریکایی که بیشتر این سگ را برای شرکت در مسابقات زیبایی آماده می‌کنند، توجه بیشتری به ویژگی‌های خاص ظاهری این نژاد دارند تا استعدادهای خاصش.

طرفداران این نژاد اعتقاد دارند که نوع آمریکایی این نژاد آرام‌تر از آلمانی آن است اما خیلی از توانایی‌های خود به‌عنوان یک سگ کاری سنتی را از دست داده‌اند و دربرابر مشکلات رفتاری مثل اضطراب جدایی آسیب‌پذیرترند.

هایلایت‌ها

  • اگر زیاد از خانه بیرون می‌روید و مدت‌زمانی طولانی در خانه نیستید، ژرمن شپرد سگ مناسبی برای شما نیست. این سگ اگر تنها در خانه بماند بسیار مضطرب و بی‌حوصله می‌شود و احتمال زیادی وجود دارد که این نگرانی‌های خود را به روش‌هایی که قطعاً خوش‌تان نمی‌آید مثل جویدن همه‌چیز و واق‌واق کردن نشان می‌دهد.
  • ژرمن‌ شپردها سگ‌هایی فعال و باهوش‌اند. آن‌ها باید همیشه سرگرم یادگیری، بازی و کار باشند. ورزش روزانه، هم ورزش فیزیکی (مثل دویدن یا فریزبی بازی کردن) و هم ورزش ذهنی (مثل جلسات آموزشی) برای آن‌ها یک ضرورت است.
  • ژرمن‌شپردها با همه رفتار دوستانه ندارن دو ذاتاً به همه مشکوک‌اند. برای این‌که سگ‌تان در بزرگسالی رفتاری درست و موجه داشته باشد، باید از تولگی او را در معرض افراد و موقعیت‌های مختلف قرار دهید. تمرینات اطاعت‌پذیری برای این‌که به هر انسان یا سگی عادت کند، خیلی مهم است.
  • ژرمن شپردها ریزش موی زیادی دارند. بنابراین حتماً باید هفته‌ای چند بار موهای بدن‌شان را شانه بزنید.
  • تمرین با پارک مخصوص سگ نه‌تنها راهی عالی برای آموزش دستشویی به سگ‌هاست، بلکه به سگ‌ها یاد می‌دهد وقتی از صاحب‌شان دورند آرام و شاد باشند. این موضوع مخصوصاً برای ژرمن شپردها خیلی مهم است زیرا احتمال دچار شدن به اضطراب جدایی در آن‌ها بسیار زیاد است.
  • ژرمن شپردها معروف‌اند که سگ‌های نگهبان فوق‌العاده‌ای‌اند اما هیج‌وقت نباید او را برای این‌که گارد و نگهبان باشد زنجیر کنید. ژرمن شپردها اگر با خانواده در خانه زندگی کنند بسیار سگ‌های خوشحالی خواهند بود اما حتماً باید به یک فضای سبز محصورشده و بزرگ هم برای خالی کردن انرژی‌شان دسترسی داشته باشند. 

تاریخچه

ژرمن شپرد نژاد تقریباً جدیدی است که به ۱۸۹۹ برمی‌گردد. آن‌ها وجودشان را به مردی به اسم کاپیتان مکس فون استفانیتز مدیون‌اند که در سواره‌نظام آلمان خدمت می‌کرد و هدفش پرورش سگس با نژادی بی‌همتا برای چوپانی و گله‌داری بود.

از قرن‌ها قبل از استفانیتز، کشاورزان و دامداران در آلمان و سایر قسمت‌های اروپا برای گله‌داری به سگ‌ها تکیه می‌کردند. خیلی از سگ‌ها برای مهارت‌هاشان زبانزد بودند  و چوپانان مسافت بسیار زیادی را می‌رفتند تا سگ ماده‌شان را توسط سگ نری قوی باردار کنند. بااین‌حال همان‌طور که استفانیتز عنوان می‌نکند، هیچ‌کدام نتوانسته‌ بودند یک سگ خاص و ممتاز برای آن ناحیه پرورش دهند.

در ۱۸۹۸ استفانیتز بعد از بازنشستگی از ارتش شغل دومش را آغاز کرد و تنها هدفش پرورش سگی بود که از تمام سگ‌های گله‌ی دیگر برتر باشد. او تحقیقات زیادی درزمینه‌ی روش‌های ساخت و تولید یک نژاد سگ جدید انجام داد و برای شرکت در نمایشگاه‌های سگ مختلف سفرهای زیادی در آلمان انجام داد تا بتواند سگ‌ها را از نزدیک به‌خوبی بررسی کند.

او سگ‌های گله‌ی زیادی را دید، سگ‌هایی که  ورزشکار، باهوش و توانمند بودند. اما هیچ سگی را ندیده بود که تمام این صفات را یک‌جا در خود داشته باشد، تا این‌که روزی که مشغول بازدید از یک نمایشگاه بود، سگی با ظاهر گرگ نظرش را جلب کرد. فوراً این سگ را خرید و اسمش را گذاشت هکتور لینکس‌شاین. اینس گ که بعدها اسمش به هوراند و گرافت تغییر پیدا کرد، سگی با قدرت بدنی بالا و هوشی سرشار بود که استفانیتر را به‌شدت تحت‌تأثیر قرار داده بود، تا جاییکه انجمنی را تشکیل داد که بتواند نژادی از نوادگان هوراند پیدا کند.

بااین‌که او تصمیم داشت نژادی که پرورش می‌دهد سگ گله باشد، اما با صنعتی شدن هر چه بیشتر آلمان، استفانیتز  احساس می‌کرد که دیگر چندان نیازی به چنین سگی نیست. او تصمیم گرفته بود که نژادش یک سگ کاری باشد و بتواند در پلیش و خدمات نظامی فعالیت کند.

او بااستفاده از ارتباطات نظامی خوبی که داشت، توانست دولت آلمان را متقاعد به استفاده از این نژاد کند. طی جنگ جهانی اول، ژرمن شپرد به‌عنوان سگ صلیب سرخ، سگ نامه‌رسان، نجات‌دهنده، نگهبان و حمل‌کننده موادغذایی فعالیت کرد.

اگرچه سگ‌های ژرمن شپرد قبل از جنگ جهانی اول وارد ایالات متحده آمریکا شدند، اما به‌خاطر توانایی بالایی که در جنگ داشت توانست در دل نظامیان جا باز کرده و بقیه ی سگ‌ها را روانه‌ی خانه کند! البته سرهنگ دونکان آمریکایی هم نقش اساسی در معروفیت این نژاد داشت و با انتقال یک توله ژرمن شپرد از فرانسه به آمریکا و آموزشش، او را به ستاره محبوب فیلم‌های سینمایی تبدیل کرد.

هرچند که متحدین تحت تاثیر توانایی‌های ژرمن شپرد قرار گرفته بودند، اما اصالت آلمانی این سگ برایشان خوشایند نبود. به همین دلیل در سال ۱۹۱۷، آمریکایی‌ها تصمیم گرفتند تا نام ژرمن شپرد را به سگ شپرد تغییر دهند. در انگلیس هم نام این سگ به سگ گرگی آلساتیان تغییر پیدا کرد. البته در سال ۱۹۳۱ آمریکایی‌ها مجددا تصمیم گرفتند تا از نام اصلی این نژاد استفاده کنند و در سال ۱۹۷۷ نیز در انگلیس مجدداً از عنوان ژرمن شپرد استفاده شد.

استفانیتز تمام هم و غم خود را روی اصلاح نژاد ژرمن شپرد گذاشت و در سال ۱۹۲۲ متوجه شد برخی از ویژگی‌های این سگ در حال تغییر است. به عنوان مثال شاهد سرد مزاجی و افزایش میزان خرابی دندان در این نژاد بود. بنابراین تصمیم گرفت سیستمی را با هدف کنترل کیفی این نژاد توسعه دهد. بر این اساس، قبل از اقدام به تولید مثل، هر توله سگ ژرمن باید از تست‌های مختلف عبور می‌کرد تا میزان هوش، سلامت روانی و بدنی او مورد تایید قرار گیرد.

البته در آمریکا، پرورش‌دهندگان اهمیت چندانی برای سلامتی روانی و ویژگی‌های خلقی و رفتاری ژرمن شپرد قائل نبودند و تنها هدفشان، برنده شدن در نمایشگاه‌های حیوانات خانگی بود. پس از جنگ جهانی دوم، پلیس و ارتش آمریکا تصمیم گرفتند سگ‌های ژرمن آلمانی را وارد کنند، زیرا ژرمن شپردهای آمریکایی – به‌دلیل سیاست‌های نادرست در تولید نژاد – دچار انواع بیماری‌های ژنتیکی و رفتاری شدند و عملاً کارایی خود را از دست داده بودند. البته در چند دهه اخیر، برخی از پرورش‌دهندگان نژاد در آمریکا، تصمیم گرفتند بجای تمرکز بر ویژگی‌های ظاهری سگ شپرد، روی توانایی‌ها و استعدادهای‌شان کار کنند. با اصلاحات صورت گرفته، امروزه ژرمن شپردهای آمریکایی هم به کارایی یک سگ کار و اصیل آلمانی باز گشته‌اند.

اندازه

ژرمن شپردهای نر بین ۶۰ تا ۶۵ سانتی‌متر قد و ۳۰ تا ۴۰ کیلوگرم وزن دارند. قد ماده‌ها هم عموماً بین ۵۵ تا ۶۰ سانتی‌متر و وزن‌شان بین ۲۲ تا ۳۲ کیلوگرم است.

شخصیت

ژرمن‌شپردها سگ‌هایی منزوی و کناره‌گیرند اما معمولاً پرخاشگر نیستند. آن‌ها شخصیتی محتاط دارند: خیلی سریع دوست نمی‌شوند اما وقتی با کسی دوست شوند، به‌شدت به او وفادار خواهند بود. با خانواده‌شان آسان‌گیرند و رفتاری دوستانه دارند اما وقتی تهدید شوند، به‌شدت قوی برخورد می‌کنند. به همین دلیل سگ‌هایی فوق‌العاده برای نگهبانی به شمار می‌روند.

این سگ‌های باهوش و آموزش‌پذیر همیشه دنبال این است که کاری انجام دهد، هر کاری! می‌تواند برای انجام هر نوع کاری تعلیم ببیند، از خبر کردن فردی ناشنوا به زنگ در خانه گرفته تا پیدا کردن کسی که زیر بهمن گیر افتاده است.

اما تنها کاری که نمی‌توانند به خوبی انجام دهند، تنها ماندن آن هم به مدت طولانی است. آن‌ها بدون همراه و همدمی که به آن نیاز دارند ــ و همچنین ورزش و فضایی برای به کار انداختن هوش‌شان ــ خسته و بی‌حوصله می‌شوند. ژرمن شپردی که به‌اندازه‌ی کافی ورزش نداشته باشد و توسط اعضای خانواده کم‌توجهی ببیند، رفتارهای مخرب مثل واق‌واق کردن و جویدن وسایل خانه نشان خواهد داد.

ژرمن شپردها هم مثل هر سگ دیگری باید در تولگی اجتماعی شوند ــ با سگ‌ها، آدم‌ها و موقعیت‌های جدید آشنا شود تا دربزرگسالی آرام و بی‌خطر باشند.

سلامتی

ژرمن شپردها عموماً سگ‌های سالمی‌اند، اما آن‌ها هم مثل همه‌ی نژادهای دیگر در معرض ابتلا به بعضی مشکلات خاص‌اند.البته همه‌ی آن‌ها به این بیماری‌ها مبتلا نمی‌شوند، ولی خیلی مهم است که قبل از گرفتن این نژاد از این مشکلات مطلع باشید.

  • دیسپلازی لگن (Hip Dysplasia): یک بیماری ارثی است که در آن استخوان ران متناسب با مفصل ران نیست. در بعضی سگ‌های مبتلا به این بیماری، درد یا لنگیدن در یک یا هر دو پا دیده می‌شود و جز این ممکن است هیچ علامت و نشانه‌ی دیگری در سگ‌تان نبینید. این نقص ژنتیکی با عوامل محیطی مثل رشد سریع که درنتیجه یک رژیم‌غذایی پرکالری اتفاق می‌افتد یا آسیب‌های ناشی از پریدن از جای بلند وخیم‌تر می‌شود.
  • دیسپلازی آرنج (Elbow Dysplasia): این بیماری ارثی در سگ‌های بزرگ بسیار رایج است. گفته می‌شود که به‌علت تفاوت سرعت رشد سه استخوان تشکیل‌دهنده‌ی آرنج سگ اتفاق می‌افتد و موجب شُلی آرنج و لنگ زدن بسیار دردناک می‌شود. دامپزشک برای این مشکل احتمالاً جراحی و دارو برای کنترل درد پیشنهاد خواهد داد.
  • اتساع و چرخش معده ولولوس (Gastric Dilatation-Volvulus): به این بیماری نفخ یا باد کردن هم گفته می‌شود و بیمایر بسیار خطرناکی است که سگ‌های درشت مثل دوبرمن و ژرمن شپرد را درگیر می‌کند. این مشکل معمولاً درنتیجه‌ی خوردن یک وعده‌ی غذایی حجیم، تندخوری، نوشیدن مقدار زیاد آب بعد از غذا و ورزش شدید بروز می‌کند. هر چهس ن سگ بالاتر باشد، خطر ابتلا به این مشکل بیشتر خواهد بود. این بیماری زمانی اتفاق می‌افتد که معده به‌خاطر ورود گاز و هوا متورم شود و پیچ بخورد. سگس که دچار این بیماری می‌شود، نمی‌تواند آروغ بزند یا استفراغ کند تا بتواند خود را از شر هوای اضافی داخل معده‌اش خلاص کند. به‌خاطر همین از برگشت خون به قلب جلوگیری می‌شود. فشارخون سگ پایین می‌اید و باعث می‌شود سگ دچار شوک شود. اگر سریعاً مراقبت‌های لازم انجام نشود، سگ ممکن است درمعرض مرگ قرار گیرد. به همین دلیل درصورت مشاهده‌ی هر کدام از علائم نفخ مثل تورم معده، ترشح بی‌اندازه‌ی بزاق، قی کردن، ضعف، بی‌قراری و ضربان قلب بالا، مخصوصاً بعد از غذا خوردن،، فوراً سگ‌تان را پیش دامپزشک ببرید.
  • میلوپاتی دژنراتیو (Degenerative Myelopathy): یک بیماری پیش‌رونده ی نخاعی است که در آن آسیب در بخشی از نخاع بروز می‌کند که مرکز برقراری ارتباط میان مغز و پاهای عقبی سگ است. سگ‌های مبتلا به این بیماری طوری رفتار می‌کنند که انگار نمی‌دانند پاهای عقب‌شان کجاست و نمی‌توانند آن‌ها را به‌خوبی حرکت دهند. میلوپاتی دژنراتیو تا جایی پیشرفت می‌کند که سگ دیگر نمی‌تواند راه برود. در برخی موارد این بیماری ناشی از کمبود ویتامین B12 و ویتامین Eاست. اگر مشکل این باشد، با استفاده از مکمل‌های ویتامینی، وضعیت بیماری تثبیت پیدا می‌کند.
  • نارسایی بخش برون‌ریز لوزالمعده (Exocrine Pancreatic Insufficiency): یک بیماری ژنتیکی است که در آن سلول‌هایی که آنزیم‌های گوارشی تولید می‌کنند از بین می‌روند. درنتیجه‌ی این اتفاق سگ دیگر نمی‌تواند غذایی را هضم و جذب کند. اولین نشانه‌های این وضعیت نفخ، بی‌اشتهایی، کاهش وزن و تغییر مدفوع است. سگ مبتلا به این بیماری به‌شدت لاغر و گرسنه می‌شود. این بیماری با یک آزمایش ساده‌ی خون تشخیص داده می‌شود و درمان آن هم ساده است: به غذای سگ آنزیم‌های لوزالمعده اضافه می‌شود. با مراقبت‌های دارویی و درمانی درست، اکثر سگ‌ها می‌توانند از این بیماری بهبود یابند.
  • آلرژی‌ها: ژرمن شپردها ممکن است به انواع و اقسام مواد، از غذاها گرفته تا گرده‌ها آلرژی داشته باشند. اگر می‌بینید سگ‌تان زیاد پاهایش را لیس می‌زند یا صورتش را می‌مالد، حتماً او را پیش دامپزشکش ببرید.

مراقبت و نگهداری

ژرمن شپرد در‌اصل برای چوپانی گله پرورش یافته بود. درواقع آنها اهل کار کردن‌اند. این یعنی آن‌قدر انرژی دارند که باید روزانه با کار و فعالیت آن را بسوزانند.

اگر آن‌ها را برای دوره‌‌ای طولانی برای ورزش نبرید، باید انتظار مشکل را هم داشته باشید. بی‌حوصلگی و بی‌فعالیتی منجر به مشکلات رفتاری می‌شود ــ جویدن، حفر کردن و واق‌واق کردن. ژرمن شپردها هم باید از لحاظ فیزیکی و هم از لحاظ ذهنی ورزش کنند.

ژرمن شپردها هم مثل خیلی از سگ‌های چوپان زیاد واق‌واق می‌کنند. این‌کار لزوماً اشکالی ندارد اما ممکن است این واق‌واق کردن زیاد به‌خاطر بی‌حوصله شدن آن‌ها باشد. یاد دادن دستور «ساکت» حتماً باید بخش مهمی از برنامه‌ی آموزشی ژرمن شپردها باشد.

این نژاد عاشق جویدن است و فک و آرواره‌ای بسیار قوی دارد که تقریباً می‌تواند هر ماده‌ای را داغان کند. اگر چیزِ اشتباهی برای جویدن پیدا کنند، ممکن است به دندان‌هاشان آسیب برسانند، چیزی که باعث مریض شدن‌شان شود را ببلعند یا حتا دچار خفگی شوند. با تهیه‌ی اسباب‌بازی‌های جویدنی مخصوص و استخوان‌ها می‌توانید هم آن‌ها را سرگرم نگه دارید و هم اسباب و اثاثیه‌ی خانه‌تان را نجات دهید.

تغذیه

میزان غذای پیشنهادی روزانه: ۴-۳ لیوان غذای خشک باکیفیت در دو وعده

میزانی که به سگ غذا می‌دهید، به اندازه، هیکل، سن، سوخت‌وساز و میزان فعالیت او بستگی دارد. سگ‌ها هم مثل انسان‌ها ویژگی‌های فردی دارند و نیازهای غذایی‌شان با هم فرق می‌کند. لازم به ذکر نیست که سگی که از نظر فیزیکی فعالیت زیادی دارد به غذای بیشتری نسبت به سگی که همیشه دراز کشیده نیاز دارد. کیفیت غذایی که می‌خرید هم خیلی مهم است، هرچه غذا کیفیت بالاتری داشته باشد، موادمغذی بیشتری به بدن پت‌تان می‌رساند. برای ژرمن شپرد باید از رژیم‌غذایی سگ‌های بزرگ با سطح انرژی و ورزش بالا استفاده کنید.

بااین‌حال غذا دادن و ورزش دادن به توله‌های ژرمن شپرد نیاز به توجه و مراقبت بالایی دارد. این سگ‌ها بین سن چهار تا هفت ماهگی به‌سرعت رشد می‌کنند و همین موضوع آن‌ها را در معرض اختلالات استخوانی قرار می‌دهد. با یک رژیم‌غذایی باکیفیت و کم‌کالری می‌توانید از رشد خیلی سریع آن‌ها جلوگیری کنید.

زیاد غذا دادن به ژرمن شپردها طوری که باعث شود اضافه‌وزن بیاورند باعث بروز ‌آسیب‌های مفصلی و مشکلات سلامتی دیگر در آن‌ها می‌شود. میزان تشویقی‌هایی را که به او می‌دهید محدود کنید، فعال نگه‌شان دارید و دو بار در روز به او غذا دهید و نگذارید غذا در ظرف‌غذایش همیشه پر باشد.

برای حفظ تناسب‌اندام ژرمن شپردتان همیشه غذایش را اندازه بگیرید و دو بار در روز به او غذا دهید و نگذارید غذا در ظرف‌غذایش همیشه پر باشد. اگر مطمئن نیستید که اضافه‌وزن دارد یا نه، می‌توانید تست چشم و تماس را برای او انجام دهید.

اول خوب به او نگاه کنید. باید بتوانید کمر او را ببینید. بعد دست‌هاتان را روی پشتش بگذارید، طوری‌که شست‌هاتان درامتداد ستون فقراتش و انگشت‌ها به سمت پایین باشد. باید بتوانید بدون این‌که زیاد به بدنش فشار بیاورید، دنده‌هایش را حس کنید، حتا اگر دنده‌هایش به چشم قابل‌دیدن نباشند.

رنگ مو و گرومینگ

ژرمن شپردها دراصل برای چوپانی و نگهداری از گله‌ها در شرایط آب‌وهوایی سخت پرورش یافته‌اند و پوشش دولایه‌ی بدن‌شان با طول متوسط کاملاً برای انجام این کار مناسب است و از آن‌ها دربرابر  برف و باران محافظت می‌کند و گردوخاک کمی هم به خود می‌گیرد.

نوع پوشش ژرمن شپردها و رنگ آن‌ها متفاوت است. بعضی از آن‌ها موهای بلندی دارند اما پوشش یک ژرمن اصیل دولایه است. لایه‌ی بیرونی موهای صاف و لختی است که روی بدن‌شان می‌ریزد و گاهی حالت‌دار است.

رنگ موهاشان شامل سیاه، سیاه و کرم، سیاه و قرمز، سیاه و نقره‌ای، سیاه و قهوه‌ای، آبی، خاکستری، جگری و سفید می باشد.

این نژاد ریزش موی بسیار زیادی دارد و تقریباً تمام فصول سال موهایش می‌ریزد، اما دو بار در سال ریزش موی شدید دارند. بنابراین اگر می‌خواهید ژرمن شپرد داشته باشید، حتماً خودتان را برای این‌که سرتاسر خانه‌تان را موهایش بردارد آماده کنید.

این ریزش مو هیچ راه‌حل جادویی ندارد و تنها راهکارتان این است که آن را بپذیرید. بااین‌حال شانه زدن هفته دو تا سه مرتبه کمک می‌کند که موهای مرده از روی پوست او جمع شود و دیگر روی زمین و وسایل خانه نریزد.

حمام کردن اغلب روغن پوست و پوشش آن‌ها را از بین می‌برد، بنابراین فقط زمانی حمام‌شان کنید که واقعاً کثیف شده باشند. باوجود ریزش موی زیادشان، ژرمن شپردها معمولاً سگ‌های تمیز و بی‌بو هستند.

ناخن‌هاشان را ماهی یک‌بار کوتاه کنید و گوش‌هاشان را هم هفته‌ای یک‌بار چک کنید تا قرمزی، زخم، جوش یا عفونت نداشته باشد. موقع چک کردن گوش‌های سگ‌تان بااستفاده از یک گوش‌پاک‌کن که با محلول شستشوی مخصوص گوش سگ مرطوب شده است، آن را تمیز کنید تا از ایجاد عفونت جلوگیری شود. به‌هیچ‌عنوان چیزی وارد کانال گوش او نکنید و فقط قسمت بیرون گوش را تمیز کنید.

ژرمن شپردها عاشق جویدن‌اند و همین کار باعث می‌شود دندان‌هاشان همیشه تمیز بماند. اما برای اینکه با جویدن اجسام سخت به دندان‌هاشان صدمه نزنند، باید برای‌شان اسباب‌بازی‌های جویدنی مخصوص تهیه کنید تا از ایجاد جرم و تارتار روی دندان‌هاشان جلوگیری شود. مسواک زدن دندان‌هاشان با یک مسواک نرم و مخصوص سگ‌ها هم باعث تمیز نگه داشتن دندان‌ها و لثه‌هاشان می‌شود.

ارتباط با کودکان و حیوانات‌خانگی دیگر

ژرمن شپردها اگر به‌درستی آموزش دیده باشند و زیاد در معرض بچه‌ها قرار گرفته باشند، مخصوصاً در تولگی، همراه بسیار خوبی برای بچه‌ها خواهند بود. درواقع، بعضی می‌گویند حتا می‌توانند دو نقش پرستار بچه و پلیس را برای کودکان ایفاد کنند، یعنی هم با آن‌ها مهربان‌اند و هم از آن‌ها محافظت می‌کنند.

بااین‌حال چون سگ‌های بزرگ و قوی‌ای‌اند، ممکن است غفلتاً به بچه‌های کوچک آسیب برسانند. بااین‌که ممکن سات برای بچه‌هایی که نمی‌شناسند، دمی تکان ندهند، اما به‌طور کلی قابل‌اعتمادند.

همچنین اگر از تولگی آموزشات لازم را دیده باشد، با پت‌ها و سگ‌های دیگر هم خیلی خوب کنار می‌اید. معرفی کردن یک ژرمن شپرد بالغ به خانواده‌ای که در آن پت‌های دیگری هم زندگی می‌کنند، اگر به‌خوبی تعلیم ندیده باشد، کار بسیار سختی است و ممکن است لازم باشد از یک متخصص کمک بگیرید.

درمورد ژرمن شپرد هم مثل همه‌ی نژادهای دیگر باید در تمام شرایط وقتی کنار بچه‌ها هستند، تحت‌نظر یک بزرگ‌تر قرار گیرند. به کودکان آموزش دهید که چطور باید به سگ‌ها نزدیک شوند و آن‌ها را لمس کنند و هیچ‌وقت بچه‌های خیلی کوچک و سگ‌ها را با هم تنها نگذارید. به کودکان‌تان بیاموزید که هیچ‌وقت به سگی که خوابیده یا در حال غذا خوردن است نزدیک نشود یا سعی نکند غذای او را بگیرد.

 

 width=

 width=

 width=

Two young German shepherd, sitting and lying down 6 months old

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.